Дождж падае вонку прыцішаным звонам,
дождж льецца, дождж плача на шыбах аконных,
балючы стон ветру даносіцца з даляў,
і зоркі на небе нам ноч не запаліць.
Ў святынях сціх гоман малітваў нядзельных,
на могілках свечкі даўно дагаралі.
А ў краі, дзе думы мае безупынна,
чакаюць у хатах дзядоў на гасціну.
Да нас не забудзьце, прыходзьце, дзяды;
хопіць малітваў ў мяне і яды, —
з сёлаў забытых, з лагчын і бароў,
і з наднямонскіх старых цвінтароў.
У дом мой плывеце на святло агню,
вокны шырокія Вам адчыню;
гэдак прыходзьце, як колісьць жылі,
весткі прыносце із роднай зямлі.
Душу Вам вышлю насустрач сваю,
палкай малітваю Вас напаю,
сэрца маё каля Вашых магіл,
там, дзе сумуе мой край дарагі.
У вечар таемны, у поўначы час
з Божае волі чакаю на Вас;
разам мы просьбаў гарачы наш жар
слаць будзем шчыра прад Божы аўтар.
Сумна і пуста ў вокнах маіх,
ніхто не прыдзе сюды з жывых;
кругом пустыня, навокал цьма,
над горнай прорвай стаю сама.
Будзем прасіць за тых, хто не забыў
ні роднай мовы, ні родных ніў.
Хто мёртвых уваскрошваў святою рукой,
той нас не пакіне ў хвіліне цяжкой. — Верш датуецца 1947 годам.
— Ларыса Геніюш
— Ларыса Геніюш.Дзяды // Літаратурная Беларусь. — 2024. — № 11 (219). — С. 1.
