Пімен Панчанка

З пляцоўкі Wikiquote
Jump to navigation Jump to search
Пімен Панчанка
200px
Пімен Панчанка.
Нараджэнне


Грамадзянства
Беларусь

Пімен Панчанка — беларускі .

Цытаты[правіць]

  •  

Меднастволы, як вылiты, высiцца бор,

Зацвiтае на ўзлессi блакiтны чабор,

Заглядзелася сонца ў люстра азёр, -

Гэта ты, мая Беларусь!

Сiнi ранак. Дзяўчына збiраецца жаць,

На плячы маладзiк – серабрысты серп,

А наўкол налiўныя сады ляжаць,

Бурштыновыя яблыкi ў расе, -

Гэты ты, мая Беларусь!

Я нямала прайшоў за вайну дарог,

А цябе такой непаўторнай збярог…

Бой мацнее!

Я хутка к табе прыйду,

Да грудзей набалелых тваiх прыпаду,

Пакланюся лясам i палеткам шырокiм.

Толькi цяжка праходзiць апошнiя крокi

Да цябе, мая Беларусь!

Толькi страшна мне думаць пра тую хвiлiну,

Калi гляну ў вочы я роднай краiне.

Буду хату шукаць, – а знайду руiны,

Буду мацi гукаць, – адгукнецца магiла

На пагосце старым пад вярбою пахiлай.

Што ж, якой ты нi будзеш – i ноччу, i раннем,

Я пазнаю цябе, я не здраджу табе.

Перанесла ты гора i катаваннi

I зрабiлася мне даражэй i радней.

Асушу твае слёзы,

Залячу твае раны,

Кожны лiст твой распраўлю рукою старанна.

Узьніму з папялішчаў твае гарады я,

Насаджу каля вёсак сады маладыя,

Каб ты вечна цвiла

I ў шчасцi расла,

Дарагая мая Беларусь!

ЗВАРОТ